798 Art District, Beijing: Fabrieksbotten, Galerielicht

Het eerste wat je opvalt in 798 is geen schilderij. Het is het gebouw zelf: een lange bakstenen loods met een zaagdak, het soort dak dat is ontworpen om noordelijk licht binnen te laten en fabrieksarbeiders te beschermen tegen schittering. Maar nog voordat je goed hebt opgekeken, vang je de rode slogans die nog steeds op het gewelfde betonnen plafond zijn geschilderd — niet weggepoetst, maar expres bewaard, zodat een Pipilotti Rist-video kan flikkeren onder een vijftig jaar oud bevel om het volk te dienen. Dat is 798 in één oogopslag: een voormalige elektronica-fabriek die nooit helemaal is gestopt met een fabriek te zijn, alleen het ding dat het produceert is veranderd. Tegenwoordig produceert het galerieopeningen, koffie, speciaalbier, designobjecten en af en toe een rij bezoekers met al opgeheven camera's.

Waar 798 bekend om staat

798 begon in 1954 als de 718 Gezamenlijke Fabriek, een Sino-Oost-Duits project om een staatsfabriek voor elektronica voor militaire en ruimtevaartcomponenten te bouwen. De productie begon in 1957. De Oost-Duitse architecten brachten een Bauhaus-logica naar de plek — vorm volgt functie, geen decoratieve onzin — en het resultaat is nog steeds duidelijk af te lezen in de structuur van het district: zaagdaken met noordelijke lichtbeuken, gewelfde betonnen plafonds en loodsen die waren gemaakt voor werkbanken in plaats van white-cube-bespiegeling. Toen de staatssector in de jaren 80 en 90 afnam, werden de genummerde subfabrieken — 706, 707, 718, 751, 797 en 798, de grootste van allemaal — afgebouwd en leeggehaald. De kunstenaars trokken er rond 2002 in, toen de Centrale Academie voor Schone Kunsten van Beijing al studio's in de buurt had en figuren als Sui Jianguo en Huang Rui goedkope fabrieksruimte namen. De rode Maoïstische slogans werden bewaard op verzoek van de kunstenaars, en dat detail is belangrijk: 798 is geen gesteriliseerd kunstpark dat doet alsof het geschiedenis heeft. Het is geschiedenis, met een curator.

Wandel door de straten en het district herinnert je er steeds aan dat architectuur de belangrijkste tentoonstelling is. Het raster van bakstenen loodsen, smalle steegjes, roestende leidingen en verlaten spoorlijnen geeft elke hoek een beetje theater. Openbare sculpturen verschijnen waar vroeger een laadperron was. Een muurschildering doorbreekt een lege muur. Het buitenbeeld van Sui Jianguo is een van de kenmerken van het district, maar er zijn tientallen van zulke onderbrekingen, het soort werken dat je vertraagt zonder er een scène van te maken. Op een doordeweekse dag heeft de plek een bijna werkachtige rust; op een zaterdagmiddag vullen dezelfde straten zich met kunststudenten, designbureaumedewerkers tijdens hun lunchpauze, stellen die poseren tegen de industriële achtergrond en tourgroepen die richting UCCA stromen. Het is Beijing's SoHo in de meest eenvoudige zin: creatief, gepolijst, zelfbewust en commerciëler dan de ruwe versie uit de jaren 2000, maar nog steeds onmiskenbaar zichzelf.

Het district is overwegend een plek voor overdag. Galeries gaan meestal rond zes uur dicht, en tegen negen uur zijn de straten stil genoeg om een bezorgkarretje over de kasseien te horen rammelen. Dat is geen gebrek; het is het karakter van het district. 798 probeert geen uitgaansbuurt te zijn. Het is een werkende kunstwijk die toevallig uit fabrieksbotten is opgebouwd.

Waar te eten en drinken

De eet- en drink scene hier groeide op de verstandige manier: eerst koffie, dan lunch, dan bier, dan genoeg van alle drie zodat je een hele dag kunt doorbrengen zonder het complex te verlaten. De oude garde is At Café, geopend in 2003 door Huang Rui als het eerste kunstthema-café in 798. Het voelt nog steeds als een nuttig anker, niet als een concept. De ruimte is lichtrijk, het terras is op een mooie dag echt prettig, en de keuken doet Italiaans eten en houtgestookte pizza uit een oven gebouwd met geïmporteerd vulkanisch gesteente. Dat is het soort detail dat ik hier vertrouw: een café dat begrijpt dat het district geen museum annex is, maar een plek waar mensen moeten zitten tussen galeries.

De nieuwere aanwinsten laten zien hoe ver het district is gekomen sinds de kraakjaren. Commune Reserve opende eind 2024 in de Wanhong Slow Life Zone en serveert het soort eten waar mensen lang blijven hangen: pizza's, burgers en een oxtail grilled cheese, met late uurtjes naar 798-maatstaven. Het is een van die plekken die je eraan herinnert dat het district nu niet alleen kunstenaars voedt, maar iedereen die is komen kijken. Voor koffie is Voyage Coffee de meest karakteristieke stop: half speciaalzaakbranderij, half fietsenwerkplaats, een vreemde combinatie die op de een of andere manier volkomen logisch is in een buurt waar nut en stijl altijd in dezelfde kamer hebben geleefd. Het wordt al lang geroemd als een van de beste espresso's van het district, en het smaakt als een plek die zijn bonen serieus neemt zonder te vergeten dat het in een voormalige fabriek zit.

Greybox Coffee is het meer gepolijste, keten-achtige antwoord, vlak bij de UCCA-kant en handig als je cold brew of ice-drip wilt zonder er te veel over na te denken. Dan is er Jing-A Taproom op D-06 aan de 2 Jiuxianqiao Road, het kloppende hart van het speciaalbier in het district: 24 wisselende taps van de bekendste brouwerij van Beijing, een dakterras, DJ-apparatuur en zelfs een biermachine voor de galeriehoppende menigte. Het is de plek om het einde van een lange wandeling te markeren, vooral als het licht begint te dalen over de loodsen.

In het bredere complex is de keuze groter dan het op het eerste gezicht lijkt. Chinese, Japanse, Koreaanse en Franse keukens bezetten omgebouwde loodsen, en dat is belangrijk omdat 798 geen eendimensionale bestemming is. Je kunt beginnen met een koffie, pauzeren voor een pizza, en eindigen met een biertje zonder ooit van de straten af te wijken. Dat is de praktische luxe van het district: het laat je in de sfeer van de plek blijven.

Uitgaan

Wees eerlijk over 798 na zonsondergang. Dit is niet waar je komt voor een late clubavond. Het is een district voor overdag, en zodra de galeries sluiten, wordt de sfeer snel dunner. Als je in de gebruikelijke zin uitgaansleven in Beijing wilt — cocktailbars, livemuziek, clubs — ga je terug naar Sanlitun of de Gulou-hutongs. 798 biedt in plaats daarvan een zachtere avond: een biertje op het dak, een galerieopening, een eenmalige DJ-set, een publiek dat nog steeds over kunst praat in plaats van over basgeluid schreeuwt.

Jing-A Taproom steekt erbovenuit omdat het de opdracht begrijpt. Het dakterras, met DJ-apparatuur en open plafonds, is het dichtst dat 798 bij een echt uitgaansplek komt, en het blijft langer open dan bijna alles in het district, ongeveer tot in de late avond vanaf 11 uur 's ochtends. Die lange boog is handig. Je kunt aankomen voor lunch, door galeries dwalen, en er nog zijn wanneer het licht die dunne Beijing-goud wordt die zelfs een stalen reling er doordacht uit laat zien.

Commune Reserve trekt ook na zonsondergang een publiek, geholpen door de drankjes en de keuken. Daarbuiten is het nachtleven van het district episodisch — openingen, kunstfestivals, af en toe een evenementenruimte die voor een specifiek publiek ontwaakt en daarna weer stil wordt. Ik hou wel van die terughoudendheid. 798 doet niet alsof het iets is wat het niet is. Het geeft je een werkende buurt met een paar uitstekende plekken om aan het eind van de dag te gaan zitten.

Dingen om te doen en wat te zien

De reden om te komen zijn de galeries, en het anker is UCCA Center for Contemporary Art, de toonaangevende hedendaagse kunstinstelling van Beijing, gevestigd in een hal uit 1957 die in 2019 door OMA is verbouwd. Het is een serieuze plek, geen tussenstop. Recente Beijing-seizoenen omvatten grote presentaties van kunstenaars als Anicka Yi en Pipilotti Rist, en de instelling trekt jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers in haar netwerk en programma's. UCCA is geopend van dinsdag tot zondag van 10:00 tot 19:00 uur, met laatste toegang om 18:30 uur, en ticketprijzen variëren per tentoonstelling. Koop aan de balie of via WeChat, en neem de tijd; dit is het soort plek waar één show een ochtend kan vullen.

Rondom UCCA bevindt zich de dichtste cluster van serieuze hedendaagse kunst in het district. Galleria Continua, op #8503, 2 Jiuxianqiao Road, is al twintig jaar in Beijing en presenteert nog steeds ambitieuze meerlaagse tentoonstellingen. Beijing Commune, opgericht in 2004, blijft een vooraanstaande galerie voor invloedrijke hedendaagse Chinese kunstenaars. Hive Center for Contemporary Art, in gebouw E06, beslaat vijf galeries in een omgebouwde fabriek en organiseert ongeveer twaalf shows per jaar. Tang Contemporary Art organiseert grootschalige pan-Aziatische hedendaagse presentaties in haar 798-ruimtes. Als je het district op zijn meest overtuigend wilt zien, haast je dan niet door deze ruimtes. Ze zijn de reden dat mensen komen.

Voor een meer flitsende, met ticket ervaring, ligt het Meet You Museum naast UCCA in een ruimte van 5.500 vierkante meter en presenteert digitale kunst en blockbuster reizende tentoonstellingen. Het heeft shows gehad met betrekking tot Raphael, Monet, Picasso en Oud-Egyptisch materiaal. Dat soort programmering kan in mindere handen breed zijn, maar hier draagt het bij aan het aanbod van het district. 798 is niet alleen voor de hardcore hedendaagse menigte; het weet ook nieuwsgierigen aan te trekken.

Tussen de gebouwen door houd je ogen op de grond en de muren. De bewaarde Maoïstische slogans zijn nog steeds een van de kenmerken van het district, en de openbare sculpturen en muurschilderingen zijn geen decoratieve bijgedachten, maar eerder onderdeel van de dagelijkse textuur van het district. Loop dan naar het aangrenzende 751 D·Park, de voormalige gasfabriek die is omgetoverd tot designzone, waar de oude spoorlijn, ontzwavelingsinstallatie en twee gastanks de beste fotobackdrop van het district vormen. Het is het soort industriële scène dat Beijing heel goed doet wanneer het zichzelf toestaat eenvoudig te zijn.

Winkelen

Winkelen in 798 gaat niet om het naar huis slepen van tassen. Het is rondkijken, verzamelen, pauzeren. Het district is vol met onafhankelijke designstudio's, kleine conceptwinkels, keramiek- en sieradenkraampjes, en vooral kunstboekwinkels en galeriewinkels. De UCCA Store, genaamd Badmarket UCCA met een bijbehorende boekenpresentatieruimte, is de betrouwbare plek om goed geproduceerde kunstboeken, tentoonstellingscatalogi, prenten en designobjecten te kopen. De meeste grote galeries hebben ook hun eigen winkels, en die zijn het bekijken waard als je om edities en monografieën geeft meer dan om souvenirs.

De boekwinkeltraditie zit hier diep. Robert Bernell opende Timezone 8, een boekwinkel, galerie en uitgeverij, in een voormalige fabriekskantine in de vroege dagen van het district, en 798 heeft zijn reputatie behouden als een plek om Chinese hedendaagse kunsttitels te vinden die je elders niet gemakkelijk zult zien. Dat is belangrijk in een stad waar veel winkelgebieden zijn gebouwd op lawaai en nieuwigheid. Hier is de detailhandel stiller, doordachter en vaak op de lange termijn nuttiger.

Langs de steegjes vind je ook kleine verkopers die snuisterijen, sieraden, ansichtkaarten, prints en snacks verkopen, plus af en toe een mobiele ijscokar. Het is bescheiden handel, maar dat past bij het district. Als je serieuze designretail zoekt, stap dan binnen in 751 D·Park, waar modewinkels, meubel- en productstudio's en regelmatige designpresentaties het winkelen uitbreiden tot buiten het kunstdistrict. Het beste souvenir hier is geen gelogoemde draagtas. Het is een fotoboek, een print, een stuk studiokeramiek – iets met een beetje gewicht.

Waar verblijven in 798

Er is bijna nergens om te slapen in 798 zelf, en dat moet eerlijk gezegd worden. Dit is een fabriek-omgetoverd-tot-cultuurzone, geen hoteldistrict. Zie het als een plek die je bezoekt, niet als uitvalsbasis. De praktische zet is om in het omliggende Chaoyang-district te verblijven en erheen te reizen. Wangjing, direct ten noordoosten, is de dichtstbijzijnde woon-werkwijk en heeft veel middenklasse- en zakenhotels. Sanlitun en het zakendistrict, beide een taxi- of metrohop naar het zuiden, bieden meer avondleven, eetgelegenheden en winkelmogelijkheden, met 798 als een gemakkelijke dagtrip.

Waar je ook terechtkomt in Chaoyang, je bent zelden meer dan 15 tot 25 minuten van het district verwijderd met de auto. Als keizerlijk Beijing je prioriteit is, geef je misschien de voorkeur aan een hutong-basis bij Gulou en accepteer je de langere reis hierheen. Als de hedendaagse kunst- en zakelijke kant van de stad belangrijker is, houden Wangjing of Sanlitun 798 comfortabel binnen bereik.

Rondreizen

798 ligt aan de Jiuxianqiao Road in het Dashanzi-gebied van noordoost Chaoyang, en er is geen metrostation direct bij de poort. Reken op metro-plus-lopen of een taxi. Met de metro is de gebruikelijke route lijn 14 naar Wangjing South, dan ongeveer 15 tot 20 minuten lopen, ongeveer 1,5 kilometer. Jiangtai op lijn 14 is een vergelijkbare afstand. De nieuwere lijn 12 heeft een station Gaojiayuan in de buurt, en de toegang verbetert, dus het is de moeite waard om een live kaart te checken voor de dichtstbijzijnde open uitgang op de dag dat je reist.

Bussen bedienen ook de randen: routes zoals 401, 405, 418, 445, 988 en 991 stoppen bij Wangyefen / Dashanzi, een paar minuten lopen van de poorten. Een taxi of ritdienst vanuit centraal Beijing is vaak het minste gedoe, en duurt ongeveer 20 tot 35 minuten vanaf Sanlitun of het zakendistrict, afhankelijk van het verkeer. De luchthaven Capital is slechts ongeveer 20 tot 30 minuten naar het noordoosten, wat 798 een gemakkelijke eerste of laatste stop maakt als je tijd in Beijing kort is.

Binnen het district is alles te voet. Dat is het punt. Het complex is groot en kan het best langzaam worden verkend, met bankjes, cafés en sculpturen om even stil te staan. Gun jezelf minstens een halve dag, en ga door de week als je kunt, wanneer de galeries rustig zijn en de steegjes niet druk. Dat is wanneer 798 zijn beste gezicht laat zien: niet de versie die voor de menigte optreedt, maar de versie die, onder de slogans en het staal, nog steeds aanvoelt als een plek waar ooit werk werd verricht en nu nog steeds – alleen in een ander medium.